Vinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.x

Wat ik in de eerste corona-periode miste was dat ik geen mensen kon zien, niet zozeer het met elkaar praten of aanraken. Dus dat is voor mij heel belangrijk. Als ik iemand zie dan ervaar ik dat directer dan iemand horen aan de telefoon. Aan ogen zie je het makkelijkste hoe het werkelijk gaat.

Het fascineert me dat je van een bolletje van de Albert Heijn een oog kan maken. Het is hartstikke veel werk en ik beleef er plezier aan! Ik fiets naar de Albert Heijn, ik vraag een wit en een bruin bolletje, en ze zegt: eet smakelijk! Dan is mijn dag helemaal goed, ze weet niet wat ik ga doen. Ik ben twee dagen, 8 uur per dag zoet met zo’n broodje! En dan zoek ik uit: welk oog zit er in dit broodje? Met het borduurgaren (van mijn moeder, mijn oma en mijn schoonmoeder) moet het een pupil worden. Met zachte bolletjes kan ik niks – het wit is te fluffie, het zakt in of het scheurt. Ik moet harde bolletjes hebben maar ook weer niet te hard, dan breekt het. Brood is net zo weerbarstig als klei en het krimpt twee keer zoveel.

Nu werk ik weer in mijn atelier en gebruik klei als volgende stap. Kijken hoe ik het aan kan laten sluiten. Gaat het oog mee met de vorm, gaat het er tegenin? Ik probeer met elk nieuw object, met elk oog, weer iets nieuws. Dus niet te herhalen wat ik al ken, en goed kijken: wat is het volgende wat ik wil weten?
De vormen die ik klei zijn natuurlijk wel onmiskenbaar van mij, en ik werk ook weer in serie. Ik krijg weer een beetje een Barbie-leger gevoel, het gevoel van lekker veel. Bij de bruidsluier was ik ook aanvankelijk niet van plan dat het zo groot zou worden, dat gebeurde gewoon. Ik ben benieuwd hoe mijn zee van ogen eruit gaat zien.